Ziet u wel? U bent geweldig geschikt

Er was eens... een ideaal gastgezin.

De man des huizes was een harde werker / bijna nooit thuis / kaal / niet meer in beeld / werkloos / altijd opgewekt / er niet / een aardige man, maar kon nog geen ei bakken.*

Op een dag zag hij een oproepje: een gigantisch jongerenevenement in Rotterdam, van 28 december tot en met 1 januari, riep dringend de hulp in van een heleboel gastgezinnen. Zonder hun hulp kon het niet. Hij woonde binnen het uur reizen van Ahoy vandaan. Hij besloot naar zijn echtgenote / echtgenoot / vriendin / huisgenoot / oude moeder* toe te gaan en de boel eens te overleggen.

Zij / hij* keek om zich heen en riep vertwijfeld uit: "Maar het huis is zo klein / achterlijk groot / slecht gestoffeerd / volgestouwd met verzamelingen / op de dertiende verdieping / warm en gezellig / zelden gestofzuigd.*" De man knikte en dacht eens goed na.

"Ik denk dat we het toch moeten doen", zei hij. "Ze hebben vast geen problemen met onze grote zwarte labrador / hinnikende lach / huisspinnen op zolder / voorkeur voor oudbakken brood / kinderen.*"

Zij dacht even na. Was het echt zo erg om iemand die paar nachten een stukje vloer te bieden? Ze hadden geen logeerbedden nodig en hoefden ook niet heel veel tijd in de jongeren te steken. Alles wat er bij kwam kijken, was twee vierkante meter en een sneetje brood met pindakaas 's morgens. "Hoeveel jongeren wil je hier dan laten logeren?" vroeg ze.

"Twee / vier / zes / achttien / alle Oekraïners*" zei hij stellig.

Ze dacht nog even na. Het was wel een mooie daad, zo vlak na Kerst. En een kans om te laten zien dat Nederlanders óók best wel gastvrij kunnen zijn. Na een korte aarzeling hakte ze de knoop door. Ze knikte. "Goed / ja / oké / mij best / graag zelfs / het lijkt me dolgezellig / wat een leuk idee / schuif de meubels vast aan de kant*".

En ze leefden nog lang en gelukkig.


*doorhalen wat niet van toepassing is